Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gülün dalında
yutulmuş seste yiten
ötücü kuşlar
gölgesinde gizemi

işimiz küldü

sabahın ilk ışığına
açtığında pencereni
alkımlaşır yüreğine
saçtığında şecereni
bir
ışır

düşünceye yel değdi
aldı döktü denize
düşlerim bulutlardan
yağmurla indi düze

dağların yamacına

göz çukurunda
dalgasız kinim gibi
kim umurunda
ilgisiz benim gibi

hıçkırığınla

yaşamak mıdır ölüm
görmediniz mi gülüm
umut olan her yerde
kahırlanmaksa zulüm

koca denizdir dünya

umutsuz kalma sakın
tortusunda kederlen
acı zehire yakın
kendini üzme derlen

erik ağacında gün

yalnızlığımda indim
yağmur yağıyor ize
kalabalıktan sindim
mahmur ağıyor gize

gözlerim uzağında

umuduna dolması
gamın yeter silinse
badına kaybolması
damın tüter bilinse

görürse gözümdedir

tamtam sesine yana anılmaz elbet adın
döne dolaşa geldi üzgünlüğünden çözül
zamansızlığından çok kederinedir üzül
geçenlerde yaşayan yanılmayanı kadın

karamsarlığıma mı uykusuzluğuma mı

canın çıkmış
sesin soluğun yok
vur elini eline
elini ver ötekinin eline

el ele tutuş