Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

göze ırak can dibim
sesim gider kulağa
sel boşalınca debim
sığmaz oldu yolağa

saltanatın fazla değildi

iniltili bir sesle
avucunda paslanan
ozan başında fesle
ter içinde ıslanan

erirken mum sızarmış

kopan fırtınalardan
savrulur saçlarında
ağlayan analardan
kavrulur suçlarında

yayla serinliğinden

sonunda geldim ya
gerisi gam değil
kokunu özlemişim
sarılayım bir yar

toprağın ayrı

şeytanı dürten
şeytana üne razı
tanı insanı
zehir eder kirazı

boşlukta gezen

gelecekseniz akşama doğru olsun
güneş batarken kokun tinime dolsun

güneşe değer ufuktan kaybolmadan
güzelliğinde sevda alı solmadan

uçuklamış dudağı gecenin
kulağında uğultusu
ayrılığında ışır gözleri
burgacın içinde kıvranır
ıslanmış suya dönmüş

hep uyanmalısın karakışında
güneşi süzülsün kirpiğini kırp
hep dayanmalısın bırakışında
tanışı büzülsün kirpiğini kırp

dumanı başında karlı dağları

arınmış kirinden
ıslanmış ten
eylül yağmurlarına
biriken

alnımın yazısına

öz varlığım kördüğümü
burgacında kazıyorken
söz yarlığım gördüğümü
top tacında yazıyorken

ensesindedir soluğu