Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kapandı kapılar açılmaz oldu
sırtına heybesi nereden gelir
yıprandı yapılar kaçılmaz oldu
pırtına haybesi nereden gelir

ören yerin gölge bağı kurumuş

kapıdan yansıyordu
ona doğru koştuğu
karadan ansıyordu
kime doğru coştuğu

gün denli sıcaklığın

geceye lacivert bulut ekle
dolunay seyrinde
birlikte olun sevgili
karadutun dibinde

ay ışığında yarasalar

ay sindi gözlerine
çökünce kara gece
dolandı özlerine
sökünce kara gece

hele yum gözlerini

karagözlü kızın
gözbebeğinde halay çekip
Karadeniz’in coşkun türkülerine kaptırmış
batılı bir çocuğun haykırışı
mağarada tünemiş yarasaların çırpınışında özlemi
gökyüzünü kapladı ötüşleri

kar altında kaldığın
yalnızlıktan aldığın
ciğerinden solurken
ne de güzel çaldığın

karanlığında bakan karagözün

yanıyor gece
gökyüzü ışığınla
dilinde hece
gülüşünle yığınla

aman demedim

esti yine yelin deli gönlümde
kimi umarsıza ağla duyarsa
düşünle hayalin açar gülüme
kimi umarsıza dağla uyarsa

özlemin acısı yürekten yanar

unutmadı zamanı
öğlesinde çamanı
sabahında uyanır
unutursan amanı

korkuları yoklayıp

kimsecik yunmuş
arınmış değil zaten
bırakmalı mı
gamda kasavetini

sahi yalanı