Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

tersinedir gidişin
uzadıkça uzandı
derinliğe didişin
acıdıkça kazandı

ekseninde çekimi

evrenin ilgi çeker
yanına bakıncaya
istediğin yer eker
anına sakıncaya

kan kusa şafağına

yandım suyun içinde
tepemden öfkeli gün
salkımsöğüt seçinde
tepemden öfkeli gün

kavra kara toprağı

terinden ıslak gönü
yunup arın çağınca
çiçeğe doğru yönü
konup sarın ağınca

geceyi yakar harı

gözüm sende açılmıştı
terk edebilir miyim sor
özüm güzele saçılmıştı
terk edebilir miyim zor

yaralarım dağlasan da

titredi kalem yelde
ağır sözcüğü üşür
gözü yaşına düşür
savrulur iken elde

yerine başucunda

tin pek yakınsa hiçliğin ortasında
davul gümbürder saçında yel erinçle
elinde umut sakın düşürme yere
gülüşüme dol umudun askıdayken

parmağıma kon uçuç böceğim benim

sarılışında
sıkısını bağlayan
yarılışında
çıkısını bağlayan

kıyıda gördü

üzüldüğümle kaldım tesellisi bile yok
can dayanmaz olunca kimi bilir kimini
çok dediler bilinmez gidişine yandığım
gün yanığı canı cananı canda yanmaz

gülemem ki el gibi şen şakrağı değilim

cama buğu değil ki ölüm
sil buğusunu pırıldasın
akıntı gibidir bu gülüm
yinelense çay şırıldasın

uzaktan yollara gelenler