Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sevdaya susar gönül
yaralandığın zaman
zehrini kusar önül
aralandığın zaman

diline dökme sözü

bir
ya
nı
tu
zu
ku

çıra gibi bir günde
deniz dalgası mavi
bulutlarla düğünde
sırtı penyesiz kavi

kış etkisinde değil

tomurcuklanır
ölüm avuçlarından
buhur yanmadan

rengine yenik alkım
yasa bürünür gökte
eser dalında salkım
tasa yürünür kökte

ardına bakar gözü

karasını çalmış gece gözünden
çıkarır sanırsın sabahına dek
ayrılık acısın yanar közünden
çıkar usanırsın sabahına dek

yorgunu yokuşa sürmeyin dedi

çek perdesini
ev tozuna belediğimiz evi
benzetiyoruz sabahlara

çek perdesini
hava güneş ışık dolsun

saçaksız kilim olur mu
ya da köksüz nar ağacı
laçkasız dilim alır mı
kaybolmuş zeytin siyeci

çığlığa düşen çığ düşün

saçıma değmeli berberim elin
özümü nineler sevmeli dostum
inadında soğuk giymeli postum
taş duvarda eser ayazın yelin

nedensiz uçuşur sokakta üvez

saçımdan uzatmaya başlamalıyım
tek telim de kalsan dalgalanırken
önceden kendimden taşlamalıyım
kol koldan tutuşsa halkalanırken

basamak taşıyım bas geç üstüme