Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

acıdım sana rastladım
iyi oldu mu erkencesi
boşum ne dersi ey yar
avucumda çay bahçesi

göğsümde yas ağırlığı

üç günlük düşünde
uyanır uyanmasan
umulur gülüşünde
uyanır uyanmasan

elmadır kanayışta

kana suladınız
ağacı
sustu mu sanırsınız
susmayanları
çiçeklenince al al olur
kızarır

utanılacak durumda
değilsen olana yazık
açılan her oturumda
eğilsen dolana yazık

engelinden duranına

gün doldu eteğine
hiç ısınamadın mı
gelmişse ayağına
içten tanımadın mı

telli dede görmedi

yanar günün ortasında
sıkıntısı caba
sokakları gürültülü
tinini unutmuş kişiler
etini mi sürüklüyor
ağaçlı yana geçip

feleğin kırdığı kolun kanadın
onaracak usta cana nerdesin
uğrasın istedin yolun çenedin
kanıracak usta cana nerdesin

dizinde dayanır asalık değnek

sarılınca ömrü dağılan düşe
kadında unutur varlığını da
belki bir öngörü dalar gülüşe
tadında unutur yarlığını da

öylesine yaşar dese kimseye

seviye sevilenmeye
gelse sana
andan kirden
yalnızlığından arınarak
unutma emi
bağışla içinden geçenleri

ateş yağan bulutlar
ağlayan lamba çubuk
ıpıslaktır umutlar
gözyaşı dolmuş sabuk
afili parlaklığında dururken
hançeri acıtan yalnızlığından