Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

doğasına sar
umut içinde yaşa
gül dem çoğulu

maviliğinde
kaybolurum denizin

deniz açılırdı kucağına
kaktüsleri uzatırsın
özlediğini sandım
yanıldım mı

terinde kurumuş bedeni

şehirde yaşam
hapiste gibi adam
gün batar yatar

saksıda çiçek
cam arkasında kedi

darıldınız ya
başın göğe mi erer
ayrıldınız ya
yol biter gitmez teker

seviyle ışı

demindeydi buharlanıp
gurbet gündüze sinerken
karanlığa yuvarlanıp
sıla gecede dinerken

çakıl taşı avucumda

yerde mantarın
toprağı yarışında
ağır kantarın
topuzu sarışında

çürükten süzüp

istediğin can dolsun
severek veririm inan
gül yüzüne kan olsun
everek gererim inan

acıman gereksiz der

dilim lâl
tutuldum
içinden deniz akar
koynuna sokuldum
gece yıldızlarla yıkandım

en güzel düşüm
yıldızlarda güdüşüm
kuş bakışında serilmiş
güzelliğindedir gülüşün

tuz babadan alsam katık

başladı zara kuşum
ne dese hara kuşum
ister sev ister sevme
düşer efkara kuşum

bebek beşiği tahta