Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ey
yarim
dedikçe
şımardığın
zamana bakıp
kanayan yaradır

kırsaydı sözü belde
elinin terciği dost
fesleğen koku yelde
elinin sarsığı dost

gecesine dem dolu

dünü unutup
günü yaşayabilsem
sorgusuz yutup
bunu taşıyabilsem

ağarsın varsın

eli hamurlu ile
eli çamurlu yola
kalemine güle
eli umurla dola

köre düşü alaca

ökse kalmış dalında
öksüzlüğün halinde
eli ne derse desin
türkü olur dilinde

halaylarda oynatır

yurduna duyar acı
kemirir iç burgacı
eli ne derse desin
sıkar beli sargacı*

dağ çiçeğinde rengi

bir at kişnemesinin ucunda an
hırt dedi mi düşer burnundan
acı gölün gereninde acı çığlık
burnundan ağzından yoğunlaşır
soluğun buz olur bıyığında

ne
zaman
ayaktan
kalkılacak
söz yapışırken
sürülmek sıradan

inci güzeli
emekli günlerimin
hüznün gazeli
emekli günlerimin

gidene uğur

özgülendim dostuna
süremlerinde koyma
tez gülendim postuna
püremlerinde oyma

tine dolan sevda mı