Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uzaklaştığı ana döküklerine yorar
takılan ip ucunla bitiriyorsa birde
günaşırı oluşun ömründe aklaştığı
yerde uslanışını bildiğine sanırdı

ayağını sıkıyor yollarda çekileni

doludizgin gidişinde
bakışlarında sıcağın
gizeminde ki dişinde
çıkışlarında bucağın

kurumaya başladı yer

ay ışığında yüzün
güle dönünce gelir
ya aşığında sözün
çöle dönünce gelir

bir başına gülüşür

ah dedikçe sevdiğim belirdiğim gönlünde
üzüm gözlerindeki yıldızlardan istemem
az beri gel yakından uzaklardan itemem
zehir zemberekliğim delirdiğim gününde

kime kin duysa şaşar ardına mı düşerim

derinden gelen sesi kalkışması ve düşü
maviliğin içinde
duldasında titrer gülücüğü
gidişi başa bela dönüşü halı hulu
olmalı bir çözümü olmalı bir yolu

dönen gün olsun
aklı başa gelince
sabahla çıkar
karşı dağın ardından

gideceksen dur

kirlenmişse sayfa
sil baştan
yeni sayfa döşe
olur musun
dört köşe

gidişik tutunca kaşınmaz mısın
deriden dökülür pula dönersin
bitişik yutunca aşınmaz mısın
geriden sökülür kula dönersin

bağrına sakladın aşıklar belir

yanık teniyle altındasın güneşin
dökülmüş kumlarda ayak izi
sağlam duruşunda kaldı
sevinin yanar gözleri
kedi gözü gibi parla
ay ışığından toparla

dolaştığım kıyıda
gün batarken düşledim
martılar çok sayıda
çığlaşmağa başladım

selam saldım yelinle