Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

coşar kelebek kırda
beneklenir şakırda
yalnızlığına korda
sineklenir bakırda

kırlangıçlar hüzünle

toprağı tavına külür gibiydi
deşeleyip tohum ekesin gelir
ateşten kavına pelür dibiydi
cemresine lokum çekesin gelir

dalının ucuna suyu yürümüş

hep kalacaksın takıntında
bir adım ötendeyim bilsen
sürtülmemiş burnun ucuna
esrikliğin donmuş halinden

çatlamış kanadın çenedin

çördüğe doğru yolda
tosbağa hızındayım
uçurum kaldı solda
tosbağa hızındayım

ardından seri koştum

toy kula varacağın
nerde cebedir yoğa
çekiçler vuracağın
yerde gebedir çoğa

çırağın dolacaksa

dünde dilimi gördüm
türküleriyle yordum
sarmayı istiyordum
samura fiskelerken

başka iklime yeşer

fani dünyadır
alabora olsaydı
sen de olurdum

110612denizli

kalemleri al
tükenmez kalem midir
kalem tükenir
tükenmez alem midir

kitaplığa bak

titredi kalem yelde
ağır sözcüğü üşür
gözü yaşına düşür
savrulur iken elde

yerine başucunda

tin pek yakınsa hiçliğin ortasında
davul gümbürder saçında yel erinçle
elinde umut sakın düşürme yere
gülüşüme dol umudun askıdayken

parmağıma kon uçuç böceğim benim