Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

elim kalem tutmaz
yazmak yararsız
siz olmasanız
uyumuş olurdum

bana yordunuz

iz düştü yıla
ömür yedikçe yedi
dönüştü çile
ele erince dedi

özlem içinde

mumunu dikişine
alevlendin erindin
yaşların akışına
ay ilendi yerindin

dokununca elemi

ilkyaz döküntüsündeydi
inliyordu yelinde sürem
bendine sığmıyordu düş
umursadığı da yoktu hiç

acısına sığındığı sakinlik

kahırla yüklü bulut
okun ağlamazına
torbasındaki gulut*
okun dağlamazına

toprağında yetimdi

kaç celse aklar seni
alacağını almış
kimlerle yoklar yeni
vereceğine dalmış

küçülmüşsün ne denir

aklın fikre gürledi
gelgite başın döne
yaktı yanı körledi
yaşardı yaşın söne

denize gemin bata

buluta değdiğimde
sis dumanına akın
başında eğdiğimde
ıslanmasına yakın

buruk ezgi derinde

kişi alçalırken kazancı artı
kalabalığına yükselir hane
ağırından alır tartınca tartı
kalabalığına yükselir yine

ters orantılıdır yaşanılınca

örneğin gür ormanı yok saydığın çölündür
yüzüne sustuğundur kalabalık ortamdan
üveyik çığlığından kayıp bulsan gölündür
düzüne kustuğundur kalabalık ortamdan

öylesi beklenirdi batan güneş doğmadan