Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dudağından öpünce
baharı önden geçtim
çiçek daldan kopunca
geri dönmeyi seçtim

sevdanın eşiğinden

dökeceğim dilimden tümden acılarını
yaracağım karnını kalleşliğin gözünü
ardına geleceğin ciğerden sökeceğim
sözünü esirgedi korkunun gereği yok

sakın sarılasıya kokum siner üstüne

çıkıp seyrana
baksam dönen kervana
çekip kenara
aksam öze yavana

yazan kaleme

uzaklaştığı ana döküklerine yorar
takılan ip ucunla bitiriyorsa birde
günaşırı oluşun ömründe aklaştığı
yerde uslanışını bildiğine sanırdı

ayağını sıkıyor yollarda çekileni

dönen gün olsun
aklı başa gelince
sabahla çıkar
karşı dağın ardından

gideceksen dur

kirlenmişse sayfa
sil baştan
yeni sayfa döşe
olur musun
dört köşe

dolaştığım kıyıda
gün batarken düşledim
martılar çok sayıda
çığlaşmağa başladım

selam saldım yelinle

doludizgin gidişinde
bakışlarında sıcağın
gizeminde ki dişinde
çıkışlarında bucağın

kurumaya başladı yer

uzun gecelerden sesimde gider
dost iline doğru turnalardan uç
yazı gölgelerden resimde yeder
dost iline doğru turnalardan uç

akşama bölünür göllere doğru

Dost diye sarıldığım
İçi boşalmış posta
Yolunda serildiğim
Uğramaz oldu hasta

Pisi pisine harap