Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kar altında kaldığın
yalnızlıktan aldığın
ciğerinden solurken
ne de güzel çaldığın

karanlığında bakan karagözün

dilinde asılsa kem ne de güzel olurdu
şiir sevgisiyle hem suyla akıp gitseydi
gecenin içinde nem düşlerinle bitseydi
yağmuruyla eriyip pisliğin kaybolurdu

kokusuna sinerdi aykırıdan seslensen

kasvetli bir havada
tek tük yıldızlarınla
tadı kaçar yuvada
boya yaldızlarınla

çığlığında kırlangıç

gölge görünür ırakta
her gün doğuşunda
unutulur

uyku kandırmaz
uyudukça uyur

dudağında masaldı sundu göçebeliği
yürekten saldı türkü dolu günceli
kısacık günün uzun ayrıntısıydı
hüzne doymuş kent köşede mantar gibi

yalnızlığıyla gecelere de doldu

deniz geceye küsken
martılar gökyüzünü öper
dalar dalagan gibi
dalgalar kıyılardan alır hıncını
kanar köpük kaplar kıyıları

ne kışta donarsınız
yokluğunun yükünde
ne yazda erirsiniz
gölgelerin çokunda

alacakaranlıkta

tutunacak dalımdın
kıyısında yalnızlık
düşlerimde balımdın
sayesinde yalnızlık

sökülmez file misin

kardeş oldu yoldaşa
suskunu kendine has
haldan bilen haldaşa
kirpiğin ucundan as

gözün kapanık olur

neler koptuysa
darmadağın ortalık
ödün koptuysa
kâr eylemez üstüne

un ufak olmuş