Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

eli kınalı kızlar
kızıl kuyunun başındaydı
suyu çekerdi kuyudan dolardı tuluğa
sırtına sarınırdı
güneşe dünden razı
ayazı kışı soğuğu yakardı yüzünü

saplantılar arttıkça
böğrümüzü tutarız
böğrümüzden
eksik olmaz ellerimiz

düşüncelerimize

gecede yıldızları döküp giderken
ardına da bakmamış
ansızın çığlıklanırcasına
gök gürlemediği kalmış bir

yağmurlar yağacak

yaylasında cerendir
ar yörüğün kızında
saylavında görendir
nar yörüğün kızında

el değmediğin becek

nazar değmesin seviye
sevmeyi bilmeyenlerin
kem gözlerinden ırak
dünyayı dar edenlere
çıdamımızı zorlayanlara
yuhlar olsun yazıklar olsun

yar üstüne göçer mi
yıldızlar sıyırırken
salpasında geçer mi
sıkıdan kayırırken

salında gezdiriyor

yumuşacık söylesem
gönül alıp sözümü
harelere ışısam
yakar alev gözümü

göğün sonsuzluğuna

beni de alın göğe
yüreğimi vereyim
uçurun vara yoğa
yüreğimi sereyim

koca kanatlı kuşlar

yüreğim dağlıyor
susuzluğun yanı
uykusuzluk
çöl içinde sanki
uçsuz bucaksız

yürüdü dağa
öfkesine dolunca
nasırlı eli
yüzüne kapanırdı

ceylan gözü