Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

saplantılar arttıkça
böğrümüzü tutarız
böğrümüzden
eksik olmaz ellerimiz

düşüncelerimize

gecede yıldızları döküp giderken
ardına da bakmamış
ansızın çığlıklanırcasına
gök gürlemediği kalmış bir

yağmurlar yağacak

üstüme düşünce paramparçası
elimden geleni yapacağım söz
nerelerden süzer camı sırçası
elimden geleni yapacağım söz

kimdi neydi seste ses olabilse

uzun
ince bir yol
karanlık
ışığı aç yol
yalnız yılgın
yaşamayalım ah

gözlerindeki
kümelenen bulutlar
yaşarır durur
göz bebeğinden dışa

elimde ıslak

eli kınalı kızlar
kızıl kuyunun başındaydı
suyu çekerdi kuyudan dolardı tuluğa
sırtına sarınırdı
güneşe dünden razı
ayazı kışı soğuğu yakardı yüzünü

eli hamurlu ile
eli çamurlu yola
kalemine güle
eli umurla dola

köre düşü alaca

ökse kalmış dalında
öksüzlüğün halinde
eli ne derse desin
türkü olur dilinde

halaylarda oynatır

yurduna duyar acı
kemirir iç burgacı
eli ne derse desin
sıkar beli sargacı*

dağ çiçeğinde rengi

kırsaydı sözü belde
elinin terciği dost
fesleğen koku yelde
elinin sarsığı dost

gecesine dem dolu