Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

meyve dalından
bal peteğine daldı
yetmezmiş gibi
garipsi yoksulluklar

öldürseler de

gece kar basar
kızıllığa uçarken
dağılır saçlar
arasından uyanır

güneş ışırken

şu yeryüzüne
sıvanırken izine
bir gün gülecek
yarin gelmiş gözüne

seviye sunmuş

ha birden bire
çıka geldi önüne
git diyemezsin
damlacığın yönüne

durdu mu gözün

ay doğar pek ayaydın
akşam bende kalaydın
a benim kara gözlüm
ışık içinde yol aydın

ay doğar bedir allah

aç acına ölse yazgın olacak
kanayanı için yüreğin dinle
kaçıncıya ilse azgın dolacak
kınayanı seçin yüreğin dinle

acun bin birinci halinde midir

ağzın dolusu kırık
yangını külü bozu
boğazında hıçkırık
zor gülüşünün tozu

günü düşür tepeye

özlem kara renginde
gözlerden nirenginde
ağzın kara suyunda
hep gözlenir enginde

gözlerin yaşardıkça

ağzı yüzü denk
ayrılık çalan kapı
kapanır kepenk
elinde kalır sapı
çektiğin onca acı içinde
çanağına kan doğranırken

ay bacanın üstüne
yel ocağın üstüne
ağzına şeker olsa
tatlı canın üstüne

ay dolanır buluta