Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

nasıl yaşadık gerçek
nasıl döşedik yalan
andığında o mercek
hep boşladık oyalan
geceleri hep sakındım dizelerimi
sil istersen yeniden dizeyim

üşümeliyim şimdi
sonra sarılmalıyım
düşünmeliyim imdi
gidip varılmalıyım

sana sevda gerek

gecenin karanlığındaysam
ıslak bir palto ağır mı ağır
içimde kocaaman bir yar
kendimi aldatmıyorum hiç

sevi kaynağı ne varsa işte

kimse bilmedi
ne yana estiğimi
tepe doruğu
ellerinde çözülen

kimse bilmedi

sensiz sabahladığım
kim bilir hangi gece
yoktun eyvahladığım
kim bilir hangi gece

kuruyan dudaklarım

dileğindekine çevresindeydin
deli kim bilirim akıllıdan geç
bileğindekine evresindeydin
keli kim bilirim akıllıdan geç

doğruya gidenle denilir miydi

kepeneğin delende
çiseleyen yağmuru
gül ibiğim gelende
deşeleyen çamuru

mercanköşküne akın

saraylar senin olsun
kepenek bana yeter
ipekler yenin olsun
kepenek bana yeter

çadıra gelin oldun

sevgi çoğalan sevidir
tortularda iz
derinlerde kalan kül

kırlangıcı uçuran çığlık
yavrusuna taşır giz

korkuyor nedense
söylemem istenmiyor
yüreğim tutuşacak gibi
için içine sığmazken
kıvrılır köşede çocukluğum