Osman Bulut Şiirleri - Şair Osman Bulut

Yaratırken kuvvet verdin güç verdin,
Sen elden ayaktan düşürme Rabbim.
Bir istedim; İki verdin, üç verdin
Yetişir çok şükür taşırma Rabbim.

Tuttuğunu kafama fırlatarak,
Artık ne kendini ne de taşı yor.
Hadi yorgunluğu bir yana bırak,
Emin ol bu kul da bir can taşıyor.

Katlanırım sanma mahşere kadar,

TAV OLDUM
Ben senin o bir çift gözünü sevdim,
Gülüşüne, bakışına tav oldum.
Sen yaman bir avcı ben ise avdım,
O tetiği çekişine tav oldum.

Serilmiş önüne koca Marmara,
Tertemiz sularda yüzer Tekirdağ.
Bir gör, çıkmaz akıldan o manzara,
Esas görmeyeni üzer Tekirdağ.

Bisanthe, Rodosto, Rodosçuk denmiş,

Üç değil yüz dönüm olsa da bostan
İnsanoğlu tembel biri değildir.
Ufak bir karınca yazarken destan,
İnsan o mahluktan geri değildir.

Binmezse o nazik sırtına yükler

Alıverip elime bir süpürge,
Sağı solu taştan temizliyorum…
Hazırladım kendime bir genelge
Uykuları düşten temizliyorum…

Beleşe, artığa değer vermedim,

İki acı yaşattı son üç sene
Moralleri hayli bozdu temmuzlar.
Bu sene de dokundu bir yeğene
Bizi yine safa dizdi temmuzlar.

Akla getirse de her ihtimali

Var oldukça; Avrupa, Amerika
Terörün bitmesi hayaldir bugün
Silah üretirken onca fabrika
Bu çarkın durması muhaldir bugün

Dava Vatan, Millet; köken, ırk değil,

Devamlı bu anı bu günü yaşa,
Yarınla kafanı yorma arkadaş…
Çivi gibi gelir saplanır başa,
Her şeyi düşünüp durma arkadaş…

İhtiyacı yoktur kimsenin akla,

Kırk bir sene önce gördüm Samsun'u
Bağlanmadım toprağına bu kadar.
Ne Mecnunu oldum, ne de meftunu
Yapışmadım ayağına bu kadar

Ne çok sevdin sen bu kenti Sonerim,