Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Adam:

Merhaba... Bilmeden mi oldu bu geliş?
Umudun var mı bak, şiirim sana.
Gecen huzur dolsun, bu bir serzeniş,
Bir selamla düştüm, senin sevdana.

Neden acele ettim, neden açtım gözümü?
Dünyanın kahrı ile erken tanıştım annem.
Bilseydim yıkılacak hayallerin bütünü,
Zamanın kucağından hiç inmezdim be annem.

Gülüşlerim emanet, içimde bin bir yara,

El bebek, gül bebek büyütürsün onu,
Canından üstün tutarsın soluğunu.
Her canı yandığında, bil ki,
İki misli canın yanar,
Gelsin istemezsin asla kılına zarar.

Gördüğün her yüzde o vardır,
Dinlediğin her şarkı o,
Kokladığın her çiçek,
Bıraktığın her iz.
​Severken ayrılmak,
Ne bir son, ne bir başlangıç,

Gitme kal desem,
Biliyorum kalmayacaksın
Yüreğim deki hançeri çek desem
Biyorum ki çekmeyeceksin,
Evet sevgili
Bu gece ikimizin ayrilik gecesi olsun,

​Benı seviyormusun diye sorma,
Gözlerime bak,
Gözlerim anlatsin sana
Dağilan benliğimi ,
Sesinin nasil toparladiğini
Sevgiye hasret kalbimin ,

Benim adım Gurbet… Bilir misin ne demektir?
Yârinden ve yuvandan ayrı düşen bu yürektir.
Kalbinin bir parçasını uzak diyarlara bırakmak;
Ruhumdaki her nefesi hasretinle ıslatmaktır.
​
​Her akşam anne kokusunu özlemek,

Ben kadınım, narin bedenimde gizli bin erkeğim,
Kadınlığımın altında nice ninniler, çeşit marifet.
Makyajım yapsa da hanım, içten bir ameleyim,
Yaparım her işi, içimde bitmeyen bir cesaret.
Kimi zaman kırılgan, kimi zaman da taşım,
Bu ikilemde gizlidir benim tüm telaşım.

Ben özgür bir kadın, ruhum kanatlı,
Zincirsizdir gönlüm, yollarım atlı.
Kendi güneşimle aydınlık, tatlı;
Ben böyle mutluyum, bana dokunma!

Ne kafes tanırım, ne de bir engel,

Yüreğimin derinlerinden gelen acı çığlıklarım,
Sesimi duyuramadığım, kimsenin bilmediği sırlarım.
İçime attığım, büyüttüğüm o tarifsiz acılarım,
Yine de inanmaktan, sevmekten vazgeçmediğim,
Ve vazgeçmeyeceğim sevdiğim adam...