Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Bir insan için ölüm nedir ki?
Tek başına, sevdiğini mutlu edemeden gitmek…
Gerçekten bu kadar basit midir her şey?
Ardında kalbinin yarısını bırakmak…

Seven için yıkımdır, güneşin batması,

Sevmek…
Yanın da olduğunu bilmek,
Onsuz nefes alamamak,narına yanmaktır.
Sevmek
Canında can,
Yolunda kilim gibi serildiğin,

Bana bak bana, belki yarın bakar da göremezsin,
Ararsın cevap alamazsın, ararda bulamazsın...
Belki bir parça payın vardır bu sitemde,
Gönlün feryat eder belki sessiz sessiz derinde.
Belki de yorgunsun, bir başına hayatın yüküyle,
Bir nefes almak istersin belki de benimle.

Sonsuzluk Yemini...

​Bu sevda korudur, ikimizi de yakar,
Özlem ateşi de kül eder, savurur.
Sana sözüm olsun, bu sevgi daim kalır,
Bizi bilmeyenler deli divane sanır.

Sen yalnızlık nedir, bilmek ister misin?
Dört duvar arası bir hapis mi sanırsın,
Ya da kimsesizlikten çekilen uzun bir kış mı?
Hayır, hayır; bu, gönül yangınından farklı.

Yanlış anladın dostum, bu bambaşka bir dert.

Daldı gözlerim amansız sonsuzluğa,
Geçmişim geçti bir bir aklımdan.
Gözlerde buğu damlası,
İç çekip geçti be geçti dedi.

Her yaşanmışlık bir dersti,

Birgün gelirde ,
Geçersen bizim mahalleden
Lüle saçli ,ela gözlü
Bir kiz vardi dersin,
Eve bakarken gözlerinden yaş süzülürse,
Bilirim ki unutmamışsın dir beni

Yüreğimde bir sızı, adınla büyüyen,
Sonsuz bir yokluğun en keskin izi.
Bir mil uzağımdasın, oysa ki en derine inen,
Gözümün feri sensin, kalbimin de bizi.
​
​Geceler zindan olur, güneşim doğmaz sensiz,

Ne takvimde yeri, ne saatte izi,
Ansızın bir rüzgâr, savurur bizi.
Biri can götürür, biri genizi,
Hayatın kalbinde iki yabancı.

Güneş tam tepede, ya gece yarısı,

Var git ölüm, sevdiklerimi aldın bir bir,
Açtın yüreğimde onulmaz derin izler.
Sevecek heves kalmadı, kan ağlar gözler
Her yeni sevdayı, kaybetme korkusu bezer...

Korku saldın yüreğime, ruhum ürküyor,