Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Eski bir hatırayı, tozlu raflara koydum,
Dünü dünde bırakıp, seninle her gün doğdum.
Gelecek günlerin o, pembe düşüne daldım,
En büyük huzuru ben, kollarında mı buldum?

Gülüşünle şenlenen, mutlu bir yuvamız var,

Eski bir hatırayı, tozlu raflara koydum,
Dünü dünde bırakıp, seninle her gün doğdum.
Gelecek günlerin o, pembe düşüne daldım,
En büyük huzuru ben, kollarında mı buldum?

Gülüşünle şenlenen, mutlu bir yuvamız var,

Ruhum daralır, ne bir neden ne bir iz,
Güneşim tutulur, gökyüzümde hep alacakaranlık.
Nefesim yarım kalır, yutkunurum çaresiz,
Bu gönül kafesi artık taşırıyor darlık.
​
​Duygularım coşar, tırmanır ta semaya,

Sensizlik, bu ruhu üşütüyor; bu kışın ortası değil,
Ruhumun en kuytusunda esen, cam kesiği bir ayaz.
Hayalin sahte cennetinde yorgun düştü bu kalp artık,
O zoraki tebessümler, içimde bıraktı derin bir sızı.

Şimdi, tek istediğim, yalın bir sığınak:

Gecenin sessizliğine düşer adın,
Ay bile kıskanır seni içten anışımı.
Rüzgâr saçlarına değen bir fısıltı,
Benim kalbim her nefeste seni diler.

Gülüşün, sabaha yazılmış bir umut,

SESİMİ DUYAN VAR MI?..

​Saat durdu, zaman çöktü o gece,
Arş titredi, yer sarsıldı gizlice.
Şehirler bir toz bulutunda yitip giderken,
Kıyamet koptu, sabah henüz gelmeden.

SEVDANIN ÖZÜ

​Lisanın yüküdür sahte o sözler,
Kalbe dokunmayan sevda yalandır.
Sadece dildeyse, solar o izler,
Yürekte yanmayan, boş bir talandır.

Sevgisin sevdasına yandığım,
Gözlerinin karasına kaybolduğum,
Güzel gülüşüne kurban olduğum,
Sen, kendim gibi sevdiğimsin sevdiğim

Yüreğimde yanan aşkın korudur,

Yüreği umman gibi, sonsuz sevgiyle taşmış,
Güneş ondan doğar da, nûru dünyaya yaymış.
Bakışındaki ateş, en sert buzu eritmiş,
Gönlümün sarayına, bir sultan gibi yetmiş.

Öyle bir sıcaklık ki, kış ortası yaz olur,

Bir insan için ölüm nedir ki?
Tek başına, sevdiğini mutlu edemeden gitmek…
Gerçekten bu kadar basit midir her şey?
Ardında kalbinin yarısını bırakmak…

Seven için yıkımdır, güneşin batması,