Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

İKİ NEHRİN AHİDİ (Düet)

DİCLE
Ben ki çılgın Dicle'yim, akışım deli, hırçın,
Doğudan eser rüzgârım, ruhumdaki sır için.
Sen uzakta, sen başka, gönlümde derin bir iz,

Ben senı bir günlük değil,
Ömürlük sevdim.
Ben senı günahınla ,sevabınla sevdim.
Yaptıklarının yanliş olduğunu bile bile,
İçim aciyarak sevdim
Senın le yarınımın olmayacağini,

Seni ne ara sevdim adam, hangi ara aldım içeri?
Kapım mı aralıktı, yoksa rüzgâr mı itti seni?
Hiç hesapta yokken, bir akşamüstü sessizliği gibi,
Geldin ve kuruldun gönlümün en başköşesine.

Adını anınca titreyen şu sesim ne zaman alıştı sana?

KALBİM SENİNLE...

Tenim uzaklarda, yollar yorgunu,
Ruhumun limanı, durağı sensin.
İçimde dinmeyen sevda vurgunu,
Gönlümün en sıcak kucağı sensin.

Ne umutla giymiştim o temiz beyaz gelinliği,
Nerden bilirdim, giydiğim aslında ömrün kefenliği.
Gençliğim soldu bir cellat elinde, günlerim ziyan,
Hayallerim karaya çaldı, kalmadı hiçbir beyan.

Yüreğimde yanan ateş, dilimde susturulmuş bir sızı,

Umutlarım vardı elimde, birer pırlanta gibi saklı,
Kalbimde yeşeren her filiz, ölümsüzce haklı.
Sen bir dokunuşla yaktın, o ateşi saman aleviyle,
Geriye ne bir iz bıraktın, ne de aşk o baharda saklı...

Yüreğimde kalan o son, o zayıf kırıntılar bile,

Sen bana ,bir adim gelseydin.
Ben sana ,soluksuz koşardım.
Sen beni ,kuralsız sevseydin.
Ben yoluna ,kilim olur serilirdim
Sen bana ,güneş gibi doğsaydın.
Ben senın geceni aydınlatan ,ay olurdum

Yıllar yılı biriktirdim heybemde sessizliği,
"Zaman geçer" dediler, bir masal gibi geçti.
Ruhumun kuytusuna gömdüm her eksikliği,
Gönlüm kendi derdini, yine kendisi seçti.

İnsanoğlu dedikleri, bir sandıkmış meğerse,

Gel sevdiğim, seninle muhabbet edelim
Geçmişi yâd edelim
Çektiğimiz acılara kadeh kaldıralım
Kâh ağlayıp, kâh gülelim
Gel sevdiğim muhabbetin tadına varalım
Geleceğimizin düşlerinde kaybolalım.

​Kır kalemi ey şair! Hecen pazar malıysa,
Kutsal dediğin sözler, yabancıya yalıysa.
"Sadece sen" dediğin, koca bir yalansa eğer;
Dökme sahte zehri ki, kağıtlar pak kalsın;
Gönlü her daldakinin, şiiri eksik kalsın!
​