Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Umutlarım vardı elimde, birer pırlanta gibi saklı,
Kalbimde yeşeren her filiz, ölümsüzce haklı.
Sen bir dokunuşla yaktın, o ateşi saman aleviyle,
Geriye ne bir iz bıraktın, ne de aşk o baharda saklı...

Yüreğimde kalan o son, o zayıf kırıntılar bile,

Sen bana ,bir adim gelseydin.
Ben sana ,soluksuz koşardım.
Sen beni ,kuralsız sevseydin.
Ben yoluna ,kilim olur serilirdim
Sen bana ,güneş gibi doğsaydın.
Ben senın geceni aydınlatan ,ay olurdum

Yıllar yılı biriktirdim heybemde sessizliği,
"Zaman geçer" dediler, bir masal gibi geçti.
Ruhumun kuytusuna gömdüm her eksikliği,
Gönlüm kendi derdini, yine kendisi seçti.

İnsanoğlu dedikleri, bir sandıkmış meğerse,

Gel sevdiğim, seninle muhabbet edelim
Geçmişi yâd edelim
Çektiğimiz acılara kadeh kaldıralım
Kâh ağlayıp, kâh gülelim
Gel sevdiğim muhabbetin tadına varalım
Geleceğimizin düşlerinde kaybolalım.

​Kır kalemi ey şair! Hecen pazar malıysa,
Kutsal dediğin sözler, yabancıya yalıysa.
"Sadece sen" dediğin, koca bir yalansa eğer;
Dökme sahte zehri ki, kağıtlar pak kalsın;
Gönlü her daldakinin, şiiri eksik kalsın!
​

Hayat aldı beni gurbete savundu,
Yaban ellere bir başıma kaldırıp attı
Anaya bacıya babaya gardaşa hasret bıraktı,
Tükettin beni, ocağın sönsün, hayat senin!

Bacım bile anlamaz halimden,

ÖMRÜMÜN ZAFERİ...

​Evin ilk müjdesi, baş tacıydım ben,
Dedemin derdinin ilacıydım ben.
Dünyayı çiçekli bir bahçe sanan,
Yolların küçücük prensesiydim.

​Öyle özlüyorum ki,
kelimeler yetmez anlatmaya
Uçsuz bucaksiz denizler gibi
Sonu olmayan gökyüzü misali

Gözlerine baksam, kalbimde bir telaş,
Ellerini tutsam, ruhumu yakar bir ateş.
Sen benim en aydınlık düşüncemsin,
Ve uyanmak istemediğim en güzel düşümsün.

Ben sana şair oldum be adam,

PAPATYA SİTEMİ

​Neden seviyorsun, diye sorma hiç,
Dalından koparılan, kır papatyasıyım.
Sorgun bir uçurum, cevabı bir iç,
Ömrü feda edilen, kır papatyasıyım.