Mutluluğa erişemeyenler hep yaşamı kötüler...
yaşam da bedeni...
sonra, aşağılar ruh bedeni ve terk eder...
En masum canlının en kötüsünü biz insanlar yapmadı mı: Darağacı ve Çarmıh...
En masum canlının en kötüsünü biz insanlar yapmadı mı: Darağacı ve Çarmıh...
Yıldızlar Sönmeden Uyumalı
gece gibi bakardı, elalarıyla,
gecesiydim, uyanmak istemediği sabaha
hem, kim uyanmak ister ki çalınmış yarına
tatlı ve kederlidir ölümün sızlanışı sevdiklerimizi uçururken...
o şimdi hafifledi taktığınız sevgi kanatlarıyla uçmakta...
öldüğüne bazen üzülmüyor insan;
asıl üzüntüsü kendinedir; sevececeği bir kişi daha eksiliyor...
benden bir kişi daha eksildi! ! !
yaşamanında ölümünde anlamı sevgidir...
Ah benim geceden kalma yalnızlığım,
Ah benim güneşle batan benliğim,
Ah benim kırık, kederli yüreğim,
Ah benim ağır ruhum,
Ah benim yıldızlara gebeliğim
Duyuyorum alev alev titrediğini
GEL II. ŞİİR: LİMAN DEĞİL YÜREĞİM, UÇURUMUN EN YÜKSEĞİ
Yıkımdayım; sen mi yoksa zaman mı yalan? “Sabret” diyorsun; büyüt beklerken ve inan... Akmıyor, coşuyor gelmeyişlerine sevdam; Gel, hasretinle kavruluyor coğrafyam!
Arafındayım bu sevdanın; Ne sende, ne de kendimdeyim, Gel, son dizesi bitmeden ömrümün.
Henüz öğrenemedim senden gitmeyi, Özledim; bakarak sevmelerini, Bana hep senin o gözlerin değmeli; Ok gibi saplanan, dudakları kanla mühürleyen, Gel artık; aşkın narıyım avuçlarına dökülen.
“Gel” deyişlerim sende olmadığım anlamına gelmez, Sen diye kıvranan yüreğim aklımla dönmez. Kararır ruhum, büyüdükçe sustuklarım, Duyulmasın diye yaşamın dilini kesip attım! Ay mı tutuldu ne, bugünlerde çok dalgınım; Dilim lal oldu da seni sana söyleyemedim.
Lakin anlatsın, bitmeden ömrümün son dizesi; Yitik zamana yazılmış mektuplardaki seni... Susarak, hep susarak boyun eğişlerimi. Yoruldum sevgili, bıktım her gün ölmekten; Gel, gir koynuma mutluluğun kapıları açıkken, Henüz aklım yüreğime kesin hükmetmeden...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!