Üsküdar'ım Gitti Abim Deniz'e

Aşk olsun çocuklar,
Güneş’e gömülecek kadar mı büyüdünüz...

ÜSKÜDAR’IM GİTTİ ABİM DENİZ’E

Üsküdar’ım Gitti Abim Deniz’e...
bu gece...
yıldızlar, senin için
son kez parlayacak...
sabaha karşı, seninle birlikte sönecek...
seni bekleyen kavak ağacı
rüzgarın serinliğini son kez duyumsayacak...
alırken seni kollarına, başı eğilecek...
kuşlar, en masumken, en kötüsünün üstünde
sen gülümse diye son kez süzülecek...

ne kavak ağacı yükselecek,
ne kuşlar ötecek,
ne ay vuracak,
ne yakamoz parlayacak,
gün’ü sorarsan, doğmaya utanacak...

kaldır başını
son kez bak delikanlı
bak ki seç gökteki yerini...
kaç şair ağıt yazdı da yetmedi tarife,
yoldaşların sessiz ağladı...
kesin beni, ayırın kollarımdan,
geçmez, konmaz oldu kuşlar dallarımdan,
kabuk bağlamaz oldu yaram...

ahh! halim olmayaydı da tutmasaydım Deniz’i...

ağaç çırpınarak ağladı,
dostların için için ağladı...

eğil kavak, eğil
bükül kavak, bükül
kalmamış masumiyetin,
ne yeşilin, ne özün; sökül!

ağlıyorum hâlâ,
gelemedim yoluna,
dokunmadım taşına...

aynı gece sancılandı şafak
boğdu, bir canı daha yavşak...

git, dedim, selam söyle abine,
Üsküdar’ım gitti, abim Deniz’e...

uyandı yine ölülerim,
çok sıkışık yüreğim.
yer yok, yeni bir ölüye,
ağlaştık birlikte öylesine...

şimdi DENİZ olunmalı ölesiye...

En masum canlının en kötüsünü
biz insanlar yapmadı mı: Darağacı ve Çarmıh...

5 Mayıs 2024