Üşüyorum Şiiri - Nilüfer Velieceoğlu

Gölgesi insanın; soğuk ve karanlık olan yüzüdür...

ÜŞÜYORUM

“gitme
kal,”
diye fısıldadı

kulağımdı bunu duyan,
ruhumu bırakmıştım oysa.

hissetseydi,
olsaydım onda,
der miydi...

boşunaydı
kal deyişleri...

görmedi bile;
gölgemi de alıp
gittim.
üşüyorum...
gölgem üşütüyor beni gözlerin gibi
soğuk ve karanlık senin gibi...

oysa her koşup gelmem sana değildi;
sendeki beni bulmaktı...
bir yabancının gözlerinde
kendi gölgemi aramak gibiydi...
aynalardan kaçıp
sana sığınmak...
ama bulamadım sendeki beni...

yalnızca bıraktığım sessizliği buldum;
bir de eksilen yanımı.
çünkü sendeki ben,
çoktan unutulmuş bir suretti.
gölgeler altındayım üşüyorum şimdi...

kendi karanlığımın ayazındayım üşüyorum...

parlamadan yanan ruhumun tuktun rengi,
bir de yansıyan kırık sevdanın yıllanmış bakışı...
kendi karanlığını gölsesiyle büyüten...

ah, o lenetli olsa da beni saran yokluğunda...
ateşe susamışlıkla Ayazımda Üşüyorum...

bu bahar ayazda kardelen değil,
kan çiçeği açacak sevgili...
gölgem üşütüyor beni gözlerin gibi...

Karanlık, ışığın yokluğu değil; seçilmiş bir iç mekândır.