GELMELİSİN ARTIK
Geçen yıl, bu saatler bizdik... Hayat ile yaşam arasındaki o ince çizgi gibi yokluğun. GEL, kurban etme sesi geldiği yere! Bıraktığın kazağı giyiyorum arada bir, eskimesin diye. Ne zaman senin kazağını giysem, dünyaya senin gözlerinle bakıyorum sevgili. Kendimi görüyorum; sende kalan o en güzel halimi... Sen benden hiç gitmedin de!
SEN... SEN yine de özlemim dinmeden, BİR BAŞKASI sarmadan, BEN senden gitmeden GEL... Zaman bizi bizden çalmadan GEL ARTIK.
Sen benim kanayan yaramsın sevgilim; iyileşmesini hiç istemediğim... Şimdi ATEŞ oldum, KOR oldum; KÜL olmadan GEL! Istırabımı duyuyorsun ancak, GEL deyişlerimi değil. Aşkımın korları günbatımı kızıllığı gibi akıyor sana da YANMIYORSUN! İçimde depremler, dışımda o kahreden sessizlik; DUYMUYORSUN!
GEL, MÜHÜRLEYELİM ZAMANI
Yokluğun zamansız sevgili, zaman mekansız... Çırpınırken bedenim gayyada amansız, Umarsız ruhum sana akmakta. Gel, bu kalbi nâr-ı hasretinle kuşatma!
Sevinçler biriktirdim, tazeyken daha umudum, En eşsiz zamandayken mutluluğum; Öfkem hüznün kızıllığında alev alev geziyorken, Seni saklayan mutluluğuma gel henüz maviyken.
Erdemli sözler biriktirdim yitik zamana yazılmış, Mektuplar yıldızlara takılı, ismin kalbe kazınmış; Ağdır avuçlarına, başkası görüp okumadan, Hüzünlerimi yoğunlaştırdım adında, hiç korkmadan. Şimdi acılarımla gülümsüyorum en yüksekten; Mutluluk için arkasını dönmüşlere ve sana, ta yürekten.
Keder biriktirdim, gözyaşımı içime akıtan o zehirle, Sözlerimi takılı bıraktım yıldızlardaki o sihirle... Uykusuzluk hastalığının mühürlediği o sessizlikte, Aklımı korumak için gönlüm bir deliyi; seni sevmekte. Yoksa nasıl dayanır ki seni SENSİZ sevmeye?
Işığı çok olan yere, göğe götür bizi;
ya da tamamen göm karanlığına...
GİT, DEFOL GİT ARTIK
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!