Yıldızlar Sönmeden Uyumalı

Aşk koydum adını bu yangınlığın,
sevdalandıkça gözlerine...

YILDIZLAR SÖNMEDEN UYUMALI

gece gibi bakardı elalarıyla,
gecesiydim uyanmak istemediği sabaha...
hem, kim uyanmak ister ki çalınmış yarına?

gözlerini bıraktı giderken,
bir de mektuplarını, koklayıp öperken...

Aşk koydum adını bu yangınlığın,
gözlerinedir benim sevdalığım...

ruhumu, ruhumu dillendiremiyorum,
AH gölgeler altındayım...

aşkla bakan gözlerin gözlerime değince,
nasıl da coşar ruhum ince ince,
mutluluğu kamçılar bakışlarım delice...

gözlerini bıraktı giderken,
bir de mektuplarını, koklayıp öperken...
gözlerin yok mu, ateş parçası sinemde,
AH, nasıl da kavrulur bu ten, gözüm gözüne değdiğinde...
gözlerinin karasında kaybolan,
nasıl yitik sayar ki kendini insan?...

gözlerini bıraktı giderken,
bir de mektuplarını, koklayıp öperken...
gözlerin değil de aklın kalsaydı bende,
aklını çelebilirdim belki de...
yüreğine HİÇ, HİÇ dokunmadım bile...

gelip konacak kanatlarıma,
uçacağız rüzgara karşı aşkımızla...

gece gibi bakardı elalarıyla,
gecesiydim uyanmak istemediği sabaha...
hem, kim uyanmak ister ki çalınmış yarına?

gözlerini bıraktı giderken,
bir de mektuplarını, öpüp koklayıp şunları söylerken:
“oku kendini; hem yıldızımsın, hem ay...
ama hep aynı yerde kal...
kucaklarım göğü senin yerine...”

göğü kucaklarım senin yerine...
yıldızlar sönmeden uyumalı...
birbirimizi gece gibi sarmalı,
gece bizi BİZ gibi sarmalı,
Yıldızlar Sönmeden Uyumalı...

nilüfer velieceoğlu