Yitik Şiiri - Nilüfer Velieceoğlu

Gözlerinin karasında kaybolan,
nasıl yitik sayar ki kendini insan...

YİTİK

bırakmış kendini, yaşamayı...
ne çok bencil olmuş,
ne kadar da
ŞAŞKIN bedeni!
uzanırken bana ruhu...

yitirirse beni,
bulacakmış kendini!

yitip gitmekteyim
ben de
ufalan bu bedende...

kurtulmak gerek bu et yığınından,
o zaman, başka severiz
belki, özgürleşir istencimiz...

kurtuluruz acılarımızdan,
uyumak zorunda kalmadan,
kolaylaştırmak için yaşamı, kaçmadan...
sabaha umut bağlayanlar,
gecede bulur hep kendini yorgunlar...
ruh geceden,
UYANIR yorgun bedenden...
tutkuyla sessizliği,
bozar acı çığlığı...

fışkırır özlemi;
ŞİMŞEK olur ÇAKAR,
YAĞMUR olur AKAR...
sabaha uzanan yolda;
ÜŞÜR bedeni...

yeniden, YENİDEN uyanır
soğuk sabaha...

Çalınmış zamanlardaydık sevemedik birbirimizi...