Nihal Bıkım Şiirleri - Şair Nihal Bıkım

Yorgun başımı yasladığim tren camından
Bakarken bilinmeze uçan martiýa,
Bitkin bir aşkı birakiyorum, boğazın serin sularına.

Efsunlu sokaklarında geziyorum sonra, şehr-i İstanbul'un.
Limanını arayan ıssız bir gemi gibiyim

sen olmazları sevedur,
şiirlerim yağarken geceye
ben çoktan gitmiş olacağım
Kırlangıçlar ülkesine

Karanlıktan korkmuyorum da,
-Güneş ardımda bilirim-
Ama tek başıma savaşmak var ya
işte o acıtıyor canımı.

O kara tren,
Kapıma geldi bir gece, hiç beklenmeden.
Koynundaki mezarlığa yerleştirdi
Biraz olsun düşünmeden.

Hoşçakalın masumca inanışlarım ve çok sevmelerim. Zile basıp kaçan çocuk heyecanını yaşatsanız da bana, kolay kandırılır oldunuz hep sol yanımda.
Hoşçakalın her sabah yeniden tazelenip kalbimi sıkıştıran pişmanlıklarım. Artık bırakmalısnız hayatımdaki krallığınızı, yeni çiçeklenmiş umutlarıma.
Hoşçakalın ikiz günlerim, görmek istemiyorum sinsi gölgenizi yanı başımda.
Hoşçakalın pusuda bekleyen ince hesaplı insancıklarım. O pespaye tilkice canınız, girsin cehennemin en dibine.
Hoşçakalın kötü deneyimlerim. İyi birer öğreti oldunuz bana, her gün bir adım daha yaklaşırken sona.
Hoşçakal bir oda dolusu yalnızlığım. Aslında çok güzeldik ikimiz. Ayrılmalıyız ama, daha çok benzemeden Don kişot ve Sanço Panço'ya.

Şu sıralar hasretini öyle demledim ki içimde
Hiçbir şiir iyi gelmiyor özlemine.

Tarihi geçmiş acılara inat
-Ki silik anılara dönüştü her biri-
Kalbime sıgdırıyorum andıkça seni.

İyi dinle beni sevgili,
Uzat kulağının sesini.
Diyorum ki sana;
Bazen o kadar cılız ki güneşın ışınları,
Dibe vurur insan umutsuzluktan.

Düşlerim,
Yorulsanız da onca yılın ağırlığından,
Ölmediniz hiç;
Nöbete durdunuz yanı başımda...
Fiyonk attım düşlerime,
Koydum ruhumun en nadide yerine...

Yarim,
Gittin ya hani sen benden,
Hayatı öğrendim yokluğunda.
Önce şehrin arka sokaklarını vurdu yokluğun.
Kaybolmuştu gizemli havası.
Kırmızı rujlu kadınlar cirit atıyordu,

Bir tarih tanık oldu
acının nasıl kadim olabileceğine
bir de İshak Paşa Sarayı.
Ki İshak Paşa Sarayı ortasındadır acıların.

Bilirsin sen de Paşa kızı Gülbahar'ı.