Nihal Bıkım Şiirleri - Şair Nihal Bıkım

'Şu benim kervan geçer,
Kuş uçmaz yalnızlığımdan
Söyleyin kendine kim esvap biçer'?
Metin Altıok

Mayınlı yollara dikkat et dedi bilge.

Sılaya gebeyken yıllar,
Umutları büyüttüm içimde.
Sessizlik hükmünü sürmekteydi.
Hasreti anlatırken gözlerim.
Ve o sessizliğin içine seslendim.

Umut bir Yılmaz Güney filmiydi benim için
çocukken annemin elimden tutup götürdüğü
açık hava sinemasında izlediğim.
Sonraları öğrendim yangın yeriyken içim
serinleten bir bardak soğuk su olduğunu.

Bir yürek dolusu Ahmed Arif dizesl getrdim sana
Dengbejlerin nağmeleri eşliğinde.
Yükle her bir dizeyi kalbime,
Merhem olup aksın tenime...

(Öte yanında sınırın,
Emzirsin diye bir ana bebeğini
Açmışken acının şahidi teller örgülerini,
Babasının kucağında doyuyordu bebek acıyla tatlanmış süte.
Ve boğuluyordu insanlık çocuk gülüşlerinde)

Sonra ,
Sonra kalbime döndüm dedim ki;
Haydi tut elimi ayasını bastırarak damarlarına,
Tut elimi güzellik sevdasına.
Tut eli,mi Leyla Züleyha
Aslı Zin aşkına.

Ve gelir veda zamanı kanların donuklaştığı lahzada.
Çanlar çalar kulakların örsünde.
Dağılır puslar aheste aheste gecenin göbeğine.
Sonra,
Sonra aşkın örttüğü kusurlar çıkar ortaya bir bir,

Yağmurun çılgınlığı var, bulutun patlayası.
Ah yağmur, yağ!
Çılgınlar gibi savur damlalarını sağa sola.
Hem benim de başım bulutlu ve kara.
Benim de bulutum asıldı hüzzam makamına

Usulca yağan yağmur ıslatıyor geceyi notalarıyla.
Kimine oynak bir nota
Kimine ağlak.
sonra...
Sonra sen ay ol, ben güneş,
Savrulalım sonsuzluğun dehlizlerinde.

Son bir kez bak gözlerime sevgilim.
Son bir kez...
Son bir kez...
Gideceksin nasıl olsa.
Boşlukta sallanacak gözlerim,