Nihal Bıkım Şiirleri - Şair Nihal Bıkım

Hayatımın işgal edildiği zamanlardı.
Çok gözyaşı dökmüştüm yanaklarıma.
Her gün yeni bir başlangıca gebeydi aslında da;
Ama hayata bilmem kaç sıfır yenik başlamak vardı.

Yalnızlığım...

Yarim,
Hoşgeldin ömrümün en güzel demlerine...

Aşk yalan bir betimlemeydi,
Birbiri ardına ve bazen umarsızca,
Yolculadığım kışlarımda.

Gözlerin;
Demir attığım huzurun limanı,
Yüreğinin sırlı kapısı.
Dingin suda yelkenli,
Ve yelkenlinin ardı sıra giden bir balık.

Üç kadın tanıdım ömrü hayatımda
merkezi bekleme salonu olan evrende
Hüzünle yoğrulan üç suret.
telaşlı ruhları kedere sevdalı
Üçünün de sol damarları yaralı
Nuhtan kalan bir coğrafyanın kadını ben

Öznel bir aşktan, nesnel bir aşka giderken,
Dönüp geriye baktım,
Tekil yalnızlığımın omuzları üzerinden.
Yağmalanan kalpler ve kararan düşler gördüm.
Sarıldım üşüyen yalnızlığıma,aşkla tutundum,
Postmodern zamanlardan, imtina zamanlara giderken...

Munzur'um asi aktı hep,
Şahsına müsait.
Hırçındı Dersim gibi.
Direndi sularına ket vurana.

Sevgili, ben de sevdim seni,

Evren artarak kirlenirken,
Bulutlar en koyu tonuna bürünürken,
Promosyon hayatlar yaşanırken,
Ve sinematografik aşklar ayyuka çıkmışken,
sevdim seni siyah -beyaz film gibi.

Tüm imgeler yerle bir!
Güneşle yüzlerini yıkayan kadınlar,
Umut yağdırdılar yüzümüze.
Tüm direnmelerin toplamı vuku buldu,
Simurg misali yeniden doğuşta.
Ve her gün yeni bir direnme doğurdu,

Kirpi gibisin çocuk
Her tarafın diken
Kim elini uzatsa
Delik deşik
Üstelik sen de kan içindesin
Tezer Özlü

Umut, ruhun en yoksul zamanlarında,
Yaylı çalgılar orkestrasıdır,
Hayata bağlayan...
Ya da fırtınalı bir döneminde insanın,
Sakin bir denizdir, limanı olan.