Meyhane Puslarında İstanbul

Nihal Bıkım
86

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Meyhane Puslarında İstanbul

Yorgun başımı yasladığim tren camından
Bakarken bilinmeze uçan martiýa,
Bitkin bir aşkı birakiyorum, boğazın serin sularına.

Efsunlu sokaklarında geziyorum sonra, şehr-i İstanbul'un.
Limanını arayan ıssız bir gemi gibiyim
Her karartıyı güvenli bir liman sanan.

Mor sümbül kokuları yayılırken adalardan keşmekeşliğin içine,
Çingene bir kadın,
Çiçekli entarisiyle kırmızı karanfili uzatıyordu nazlı sevgiliye.
Aslında hayallerini satıyordu bir başkasına,
Esmer tenine inat kurduğu pembe düsleriyle.

Sokak çocuklarının gözlerinin hüznüne saklanmış,
Düşlerinden vurulan bir kadın gibisin ey İstanbul!
Kaç aşk baharından vuruldu intihar kokan sokaklarında?
Ve kaç ton umut kirletildi meyhane puslarında
Arabesk tenlerde nefes ararken?

Çok hayatları aldın koynuna
Ve çok sır gizledin yorgun surlarının kenarlarına,
Gönüllü tutsaklarını çürütürken kollarında.

Şimdi asırların yorgunluğunu bedenime yüklemiş gibi
Tren sesine karışıyorsun aldırmadan vapurların ıslığına
Bense sözcüklerimde birikmiş vuslat yorgunluğunu
Bırakıyorum usulca yürek yangını dizelerime.

Nihal Bıkım
Kayıt Tarihi : 29.3.2020 05:49:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!