Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Ey yapraklarım döküldü
goncam soldu diye üzülen güzel Gül!

Üzülme solan ve dökülenler,
gelecek daha güzellerin yolunu açacağını unutma.

İnsanlar olaylar karşısında tedbirler alarak
TAHMİNİ KADERLERİNİN TEHDİDİNDEN kurtulmaya çalışırlarken;

Haklarında takdir edilmiş
GERÇEK KADERLERİNİN ARKASINDAN
KOŞTURULDUKLARINI ne zaman anlayacaklar?

Geri kalmış ve az gelişmiş ülke insanlarının ORTAK DERDİ.
Cahillik, fakirlik, ihtilaf, kadını ve erkeği ile tüm insanlığın kederi.

Kadın ve erkek diye insanı ayırmak,
İnsan ve insanlığa ihanet.

Başı rahmet, ortası mağfiret,
sonu cehennemden kurtuluş ile
müminlerin müjdelenmiş olduğu on bir ayın sultanı
ramazan-ı şerife ulaştıran Allah’a rahmet ve mağfiretinin sonsuzluğunca hamd olsun.

Cümlemizi onu hakkı ile idrak edip,

Varis olmak ister isen, enbiyaya veliye,
Tembel, tembel, oturup, beklemekte nediye.
İşte ilme hazine, Kur-an sana hediye,
Uyan artık uykudan, Ölüm sana gelmeden.

Safını dikkatli seç, yanlış yerde durma ha,

Ey güzel dost, bil ki, duraklar fazla,
Kabirden sonrakiler, gelmiyor akla,
İnanan düşünür, sonsuz bir hazla,
Şu yalan dünyaya, kabir son durak.

Kabirden öteye, vardı bir berzah,

Hayat bir mektep, dersi yaşamak.
Ölüm var iken, nemümkün kalmak.

Nedir bu tembellik, kime bu inat,
Hizmete dılbeste, dururken sana,
Büyük ve küçük, cümle kainat.

Hüzün veren her nida, sevdalının feryadı,
Aşk acısı sevdanın, değişmeyen mutadı.
Aşk, biter maşuk gider, kalır dillerde yâdı.
Veda vakitsiz gelir, biter hayatın tadı.

Güneş aşk penceresinden, aşk ile kırparken göz,

Rahmete sırt dönerek, gaflet narına yanan,
Nefis ile şeytanın, yalanlarına kanan,
Akıbeti görmeyip, gaflet yoluna dalan,
İnanmış olsa bile gerçek mümin olamaz.

Aklıselim gerçeği, sonunu düşünmektir,

Dost edinirken,
memleketine, milliyetine,
rengine biçimine, soyuna, boyuna değil!
Azmine, amacına, ahlakına, yaşantısına bakmalı.

Görünüşü ile insanı güzelliğine hayran bırakan niceleri vardır ki