Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Dert!
İnsanı gafletten uyaran İlah’i bir ikaz.
Yanlışlarınızdan duyduğunuz pişmanlıklar.
Hala insani değerlerinizi kaybetmediğinizin belirtisidir.

Acı veren dertlerden şikâyet etmeyiniz.

Gerçek yakınlık,
fiziken aynı mekânları paylaşmak,
birbiri ile el ele tutuşup, diz dize oturmakta değildir.

Yakınlık,
bedenler farklı memleketler değil,

Evet,
”ettahribü eshel”
Tahrip, yıkım kolaydır.

Menfi muhalefet hissi,
sorumluluk yüklemediğinden nefse hoş gelir.

Maalesef insanlık sarhoşçasına;
Niçin yaratıldığının ve nasıl yaşadığının farkında değil.

Hayatı sebep ve sonuçları ile sorgulayan yok! ...
Değerini bilen ve değerine uygun yaşayanlar ise yok denecek kadar az.

Ey aklına çok güvenen
ve akıllı olduğunu iddia eden zalim nefsim
Ve Ey benim gibi nefsiemmare tarafından dünyalık arzular anaforunun gaflet bataklığına çekilen dostlar!

Akıllı kimse,
tehlike ihbarının doğruluğunu araştırmadan tedbirini alandır.

Aklıdan çıkarsan, huzur mu kalır.
Zikrinden mahruma, olmaz ki sükûn.
Çok nimet verse de, lezzeti alır.
Ahirette gelir, önüne yekûn.

İzzetini koru, devam cezbeye,

Ey yapraklarım döküldü
goncam soldu diye üzülen güzel Gül!

Üzülme solan ve dökülenler,
gelecek daha güzellerin yolunu açacağını unutma.

Bütün insanlar her türlü sevgi ve saygının en güzeline layıktır.
Bütün problem içimizdeki peşin fikir ve su-i zan ile bir birimizi mahkûm etme duygusundan kaynaklanmaktadır.

İnsan olarak hayatı beraber yaşar, zorluklarını beraber aşarız.
Musibetleri birlikte göğüsler üstesinden gelir, nimet ve mutlulukları beraber yaşar bir birimizin mutluğu ile mutluluğumuza anlam kazandırırız.

Her şey gönlünde matvidir, cihanlarda sende pinhan,
Hilkatine bir nazar kıl, bil ki her şey sende nihan.

Sen öyle bir sultansın ki, cihan emrine amade,
Senin gizli değerini, edemez hiç bir şey ifade.

Zamanın üstüne, varsam da gülüm,
Ne yazık elimden, alandır ölüm.

Ölürüm inan ki, yine beklerim.
Kavuşmak mahşere, kalsa da gülüm.