Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Recep, Şaban, derken geldi Ramazan.
Sefa geldin, Ey ayların sultanı.
Şu zalim nefsime, verme sen aman.
Sefa geldin, Ey gönlümün sultanı.

Sürgülendi, cehennemin kapısı.

Kılavuzsuz kaldıysan, sen hayat çöllerinde,
Başını kaldırda gör, Peygamberin önünde.

Düştüm, düştüm dedim ya, işte düştüm ben aşka.
Gördüm ki her şey aşkmış, benimkiyse bambaşka.

Akıyor gözümden yaşlar,
Ağyardan atılan taşlar,
Allah’a isyanda başlar,
Ağlatıyor, her an beni.

Dağlar taşlar zikrederken,

Antolojideki yazılarıma ara verdiğimden dolayı, hal, hatır soran Değerli bir dostuma haleti ruhiyem hakkında yazmış olduğum bir yazıdır.


Allah razı olsun.
Şükürler olsun her hangi bir sorun yok.
Galiba Ramazanın verdiği mahmurluk olsa gerek ki bu aralar yazmak içimden gelmiyor.

Yıllardır Bitlis’im hasretim sana,
Dünya bir yanadır Bitlis bir yana.
Senden başka vatan inan yok bana.
Bitlis’im, Bitlis’im yeşil Bitlis’im.

Arzum kaldı, bahçen ile bağında,

Her şey gönlünde matvidir, cihanlarda sende pinhan,
Hilkatine bir nazar kıl, bil ki her şey sende nihan.

Sen öyle bir sultansın ki, cihan emrine amade,
Senin gizli değerini, edemez hiç bir şey ifade.

Zamanın üstüne, varsam da gülüm,
Ne yazık elimden, alandır ölüm.

Ölürüm inan ki, yine beklerim.
Kavuşmak mahşere, kalsa da gülüm.

Hayat bu bir ömür, sanki bir nöbet,
Gölgeler karanlık, veriyor heybet,
Elden ne gelir ki, istersen kahret,
Umutsuz insana, ancak şaşarım.

Mevsimler dönüyor, yaz ve kışıyla,

Yoksun ya…
Yokluğun yüreğime dert.
İçimde hasret,
Olur.

Sensizim ya…