Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Bütün insanlar her türlü sevgi ve saygının en güzeline layıktır.
Bütün problem içimizdeki peşin fikir ve su-i zan ile bir birimizi mahkûm etme duygusundan kaynaklanmaktadır.

İnsan olarak hayatı beraber yaşar, zorluklarını beraber aşarız.
Musibetleri birlikte göğüsler üstesinden gelir, nimet ve mutlulukları beraber yaşar bir birimizin mutluğu ile mutluluğumuza anlam kazandırırız.

Dalıp gittim,
Umut denizinin,
Hayal dalgalarında.

Beyaz köpüklerin ardında,
Karanlık dehlizler,

Ey İnanç,
Ey Kutlu duygu,

Gel de içimi doldur,
Hayatımın anlamı,

Anadan sıladan, ayrı düşene,
Açar kucağını dost diye gurbet,
Eşine dostuna, haset çekene,
Elini uzatıp, gel diyen gurbet.

Hasret kokar toprağında taşında,

Vatana hizmeti borcum bilirim.
Uğrunda gözümü, kırpmam ölürüm.
Nereye saklansa, onun düşmanı,
Arar yuvasında, komam bulurum.

İlim rehberimdir, sabır silahım.

Her şey gönlünde matvidir, cihanlarda sende pinhan,
Hilkatine bir nazar kıl, bil ki her şey sende nihan.

Sen öyle bir sultansın ki, cihan emrine amade,
Senin gizli değerini, edemez hiç bir şey ifade.

Zamanın üstüne, varsam da gülüm,
Ne yazık elimden, alandır ölüm.

Ölürüm inan ki, yine beklerim.
Kavuşmak mahşere, kalsa da gülüm.

Hayat bu bir ömür, sanki bir nöbet,
Gölgeler karanlık, veriyor heybet,
Elden ne gelir ki, istersen kahret,
Umutsuz insana, ancak şaşarım.

Mevsimler dönüyor, yaz ve kışıyla,

Yoksun ya…
Yokluğun yüreğime dert.
İçimde hasret,
Olur.

Sensizim ya…

Ayları yıllara, bağladım bir, bir,
Bu yolun sonunda, görünür kabir,
Bir bilen varmı ki, bu hayat nedir?
Gelene gidene, sordum bir ömür.

Gecesi gündüzü, gelir peş peşe,