Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Öğrendim,
Sana bir giz olarak kalmak da güzel...
Gitmek,
en ötelere fırlatılan taşın uzaklaşmaşı gibi bir anlammış meğer...

Ama seni hiç anımsamayacağım dersem yalan söylediğime say,inanma.

Sakın gelme
Bu sıralar buzdan farksızım.
Susmasın yalnızlığım
/ışığını arasın gözlerim

Boş ver

Sana yolluyorum sesimi
Şuracıktan,öteye ,içime… tuzsal
Sanki biraz aksak, biraz acı

Hep lanetli oluyor bu arayışlar
Durmadan dışını içine çeviriyor zamanın

Koyuluğu susmuştur karanlığın
Kaybettiklerimizle birlikte yitip gitmiştir gece
Evet,unuttuklarımız vardır dünde kalan
Nasıl yırtıldığını bilmediğimiz an'ların sayfaları vardır.
Közün küle dönüşerek susuşu aha şuradadır
Güneş kendi zembereğini boşaltmak için yeniden iş başı yapmıştır

Kerpetenle çivi
Hıçkırıkla cıva
Emekleyişle hortum

yutkunuşlarını serpin geceye dalgaların

Yokluğunda yarenleşiyorum.

Neyi devşirdiğimi bilsem çıtlatırım.
İlk çıkan menekşeye tutunsam
Karanfildin sen,darılırsın
Samyeli ayaklanır

Çağrım
kütleşti
Şakısız kaldı

Adresin göçtü
Aramak yararsız

Dolaysız ilişkilendirmeler içinse bu sözcükler
Ne tuhaf
.
Gökyüzüne yükseliyor ağaç
Kılcallarındaki öz suyun parselleneceğinden bihaber

Meraklanma

Nasıl olsa incelir sonra
yırtılır perde.

Yıldızları silip tüketti yağmur
Gece sancılar içinde aşk doğuruyordu.

O derin mayışmaların soluk
alıp vermelerini duydu sessizlik.