Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Gönül tutuşacaksa eğer
Sokulmak gerek.
Şimdi kardelenin buzu öptüğü andır…

Sana yanaşmak için
Uzuyor gün,kısalıyor yollar

ateşin diliyle tavlanıyorum
varılamayan bir uzaklığın tenhasında


iki tek atımlık yalnızlığını
demlenerek

her yıl gibi her yolcu da çekip gider
biraz vefasızlık,biraz korkaklık biraz utangaçlık
ve biraz sevgisizlik bırakılır terk edilerek geriye


aşk mı?

Biliyor musun
Nasıl da öpüyoruz şiirlerimizi
Nasıl da kucaklaşıyoruz durup durmadan

Kaç çağlanın tadı karışıyor suyumuza
Karanfiller derliyoruz üşümesinler diye

ötedeki bir ada / eşelenmiş ipuçları / kök sapmaları / sonrasızlık kuruntuları / birbirine bağlı ruhlar…
sanıldığından da özgün seçimler / gecenin kıyısından bana seslenen ve aşka adını veren bir kadın


sonra ruhumun karanlık alanlarını ışıtan o gülüş.
gecenin bu saatinde sımsıcak bir melodi.

son cemre de düştü.toprak yeşillenmeye istekli.kumsalda taptaze bir ayak izi.kuş cıvıltılarıyla şenleniyor ortalık.
ne zaman istanbul'u bulduysam kayboldum .ne zaman kendimi aramaya kalkıştıysam İstanbul'un yolunu tuttum .
İstanbul benim yokluğumun öteki adıydı.
belki gülün sesi belki de bülbülün gözleriydi.
iyi de ben niye susuyorum şimdi.

Beş yıldızlı bir özleyiş miydi
Kötürüm zamanlardan kalma
Hınzır tınılı bir suskunluk
İç geçire geçire soluduğun uykulardan
Sıyrılamadıkça çoğalan
Silik izlerinden parmaklarının

çok ses arasından bir ses çağırdı beni
sesindi


ben senin ellerinle kenetledim ellerimi
ellerinle dokudun genlerimi

Güz kaçkınlarıydık
sesini törpüleyen yaşamları
-Lacivert ve kızıl-
örste inceltiyordu hıncını alarak tarih

aydınlığımızı

kime koşuyor şu koca dağ
unut gitsin yıkıntıları sus çocukluğum


sen ki kandırılmalardan nasiplendin güneş göre göre
noktaların toplandığı yere kurulma zamanındasın