Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

kuşlardandık eskimiş bir deniz kıyısında
gecenin ilk adımlarında açık pencere
fısıldadıklarını karıştırıyor yel


ayın kaybolduğu yerdeki yolun ağzı

''Acının sınırı vardır ; ama korku sınır tanımaz.''
PLİNİUS
En dayanılmaz korkular için sevebilmek de var seni. Bir prangaya rıza göstermek bu olsa gerek.
PLATON değilim ki ben ''Korku köleliktir'' diyeyim.
-Duygusaldım!
Nasıl da donuk bir savunma ; boşu boşuna tekinsiz kodlama.

Taşı sesimi
Bir ırmağa sal beni
Güleyim

Varmışım
Hiç yadırgadım hücrelerimi

ateşimi çevreleyen sesinin
yansıması vardır şimdi yunak taşında


şeyy,diyorsun ilkin
alıştırıyorsun beni haline

lk ders :


sonra hepsi unutulacak demeyi düşünmeyelim
eprimesi için bu coğrafya ihanet ister
kaç yılda tümlenecekse

yonttukça sonrası aynı
tunç kıyımı zaman ona hasret
dillenmeyecek nasıl olsa


nasıl örselenirse biraz daha yakın

Sevda yolsa
Tozlar kabul
Ulaşılmayacak herhangi bir durakta bekleyendir kadın

Yönsüzlükle sözlüyüm ben

Kısık aydınlıklı duruma dönüştürdük bulvarları ilkin
Sonra korkar ve köşe bucak kaçınır olduk
Salınık bir beklenti hepimizinki
Son tahlilde abuk sabuk sızılar hepsi

Kayganlaşmıştı
‘…çiçeği burnunda ‘ sıkıntılar
Ah … uzaktan el eden rengârenk anlam
Sus’ca yokluk gibiydi. hep gelensiz idi,hiç tanıdık idi.
Yoğuşmuş muydu ,buruşmuş muydu?
Bilinmeyen idi.

seni bir bozkır yankısında düşledim önce
kırılgan bunalmış
bulduğu zamanı yitiren öykümdün kapımda


güz öncesi