Mühürlü bakışlar Şiiri - Eshabil Sevsen

Unutmak mı?
İnsan kendi kalbinin atışını unutabilir mi?
Ben her gece o aynı istasyonda indiriyorum hayalini.
Hala bıraktığın o eşikte, zamanı durdurmuş bekliyorum.

Sanki dünya sadece o an için dönmüştü...
Sen güldün ve içimde hiç bilmediğim bir şehir kuruldu.
Şimdi hangi sokağa girsem, kulağımda o sesinin yankısı.
Söylediğin her kelime, ruhuma kazınmış birer mühür gibi...
Hangi rüzgar silebilir ki o izleri?

Hele o bakışların...
O kahve bakışların yok mu?
Bir kış akşamında sığındığım o sıcaklık, bir ömrü feda ettiğim o derinlik...
Gözlerimi kapattığımda hala o rengin içinde kayboluyorum.
Dünya dönüyor, mevsimler değişiyor, insanlar geçip gidiyor;
Ama ben hala o bakışların hapsinde, bir mülteci gibi bekliyorum.

Şimdi aramızda aşılmaz dağlar, bitmez yollar var, biliyorum.
Dokunamıyorum ellerine, göremiyorum yüzünü...
Ama şunu bil;
Seni sevmek, sadece bir kavuşma ihtimali değilmiş.
Seni sevmek; imkansızlığın tam ortasında,
Her nefeste seninle yeniden uyanmakmış.