Mühürlü valiz, Açılmayan kapı

MÜHÜRLÜ VALİZ, AÇILMAYAN KAPI

​Adım atsam gurbet, dursam sitem.
Ben gitmenin kitabını ezbere bilirim,
Canım yandığında ses etmeden,
Kırıklarımı cebime doldurup
Sessizce çekilmektir marifetim.

Sorsanız, pusulam hep dışarıyı gösterir;
en iyi ben terk etmesini bilirim bu masalda.
​Fakat iş sana gelince...

Tüm pusulalarım şaşıyor,
Yönünü kaybetmiş bir çocuk gibi kalıyorum eşiğinde.
Valizim hep hazırdır, kapı aralık, rüzgâr dışarıda.
Ben gitmeyi en iyi bilenim, biliyorsun;
Lakin ilk defa, bu defa...

Gitmek için bahane aramam, rüzgâr yeter,
Kalmak içinse...
Yalnızca senin gözlerinde kök salacak bir sebebe muhtacım.
​Ne acı;
Gitmek bin adımlık ince bir sızı,
Kalmak ise tek bir cümlenin merhameti.

Hadi, boz bu inat, yık bu duvarı.
Ya o iki harfi fısılda sabaha karşı,
Ya da hiç bakma arkamdan...
ben o kapıdan çıktıktan sonra,
Değil senin sesin,
Dünya gelse, geri dönmez bu adımlar.

​İşte en zoru da bu ya;
Ayaklarım kapıda, aklım sende kalan o yarım nefeste.
Bir ayağım göç yollarında, diğeri kök salmış o eşikte.

Sessizliğim bir veda değil, son bir çağrı.
Ben gitmesini en iyi bilen o yolcuyum elbet,
Ama ilk defa senden gitmemek için,
Bütün yolları yakmaya hazırım...
Yeter ki sen,
"Dur" demeyi bil bu cesaretsiz kalbime.