Ahımı Duymadın Şiiri - Eshabil Sevsen

Ben sana ömrümün baharını verdim,
Sen bana zemheri yaşattın gittin.
Bir ömür sürerdi, bir günde bitti,
Sevdayı içimde kanattın gittin.

Ne büyük yeminler etmiştin hani,
Bir tek sözün için beklerdim seni.
Ben sana adadım kalan ömrümü,
Sen beni kendimden soğuttun gittin.

Bir vakit gözünde kıymetim vardı,
Sözlerin gönlüme ferman yazardı.
Meğer her tebessüm bir vedaydı
Sen bunu bilerek sakladın gittin.

Ben senden ne servet ne dünya diledim,
Bir vefa bekledim, çok mu istedim?
Kırıldım, incindim, yine söylemedim,
Sabrımı kendime dar ettin gittin.

Ne ahım dilimde, ne de bedduam,
Bir mahşer gününe saklıdır davam.
Sen benim ömrümde kapanmaz yaram,
Ben seni Allah’a havale ettim.

Şimdi hangi söze inanır gönlüm?
Hangi güzel güne uyanır ömrüm?
Seninle başlamış en güzel düşüm,
Sonu gelmeden kararttın gittin.

Bir gün olur devran döner mi bilmem,
Gelsen de eskisi gibi gülemem.
Sevmedim desem de yalan söyleyemem ,
Beni bu yalana alıştırdın gittin.

Gayrı ne kapında bekleyen olurum,
Ne de bir selamın peşine düşerim.
Ben seni içimde mahşere gömerim,
Sen beni dünyada öldürdün gittin.