Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Boş diye diye

Akraba komşuyu en acı sözle
El gördük çözüldük boş diye diye
Bizden olmayana kapalı gözle
Bel verdik ezildik hoş diye diye

Geçerken ayakta merhaba demek
Hatır sormak ise, merhaba dostlar
Düşünmüş ya bu da ister çok emek
Kafa yormak ise merhaba dostlar

Nedir bu acele hey arkadaş hey

Bozuldu dengeli, düzenin çarkı
Yoktur ezilenle, ezenin farkı
Bilmemiz gereken bir gerçek var ki
Bunlar ahir zaman, alâmetleri

Kalmadı adalet, kalmadı insaf

Ağlayan gönlüme sus diyemem ki
O ne beni dinler ne susmak bilir!
Öyle bir yol tutmuş his diyemem ki
O ne beni dinler ne susmak bilir!

Efkara daldırıp yoruyor beni

Ömür vaha can emanet, mal Allahın kul Allah’ın
İlahi aşk gönülleri yakar gider rahmet olur
Mecnun Leyla’sını arar çöl Allah’ın yol Allah’ın
Göz pınarı seller gibi akar gider rahmet olur

Kimi mümin kimi kafir, kimi nankör kimi şakir

Nice zulümlerle iptila olduk
Aman Allah diyen kullar çoğaldı
Maddi ve manevi istilâ olduk
Milleti sömüren yollar çoğaldı

Davranışlar kaba akım değişti

İstirahatteydik, tüfek çatmıştık
Kimimiz gölgede gidip yatmıştık
Sevindik, zıpladık takla atmıştık
Sanki bir savaştan muzaffer gibi

Kimi susamıştı suya giderdi

Memlekette iş mi yoktur
Susun yeter hergeleler
İnsafınız ne de çoktur
Susun yeter hergeleler

İğrenç olay iğrenç haber

Didindim yıllarca bir hece için
Hâlâ da hakkını veremedim ben
Vuslatı düşledim bir gece için
Bir türlü murada eremedim ben

Bir serap yaşattım gönülde dilde

Bir demet gül olsam yarin elinde
Sar deyip bir güzel bağlar mı idi
Bir name, tek hece olsam dilinde
Yâr deyip, acaba ağlar mı idi

Olsamda yârimin başının tacı