Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

İstirahatteydik, tüfek çatmıştık
Kimimiz gölgede gidip yatmıştık
Sevindik, zıpladık takla atmıştık
Sanki bir savaştan muzaffer gibi

Kimi susamıştı suya giderdi

Nere gitsem bunca acı kederle
Dünyadan çıkacak imkanım mı var?
Baş etmem mümkün mü ben bu kaderle
Başımı sokacak mekanım mı var?

Yorgunum bitkinim bakacak fer yok

Lâle diyarında meskün

Lâle diyarında meskün biriyim
Yurduma hasretken gülemem anam
Bollukta biçare miskin biriyim
Dağlar yol vermiyor delemem anam

Yine akşam oldu yıldızlar
Bulutların arasından
Küme küme, görünüp
Tekrar gözden kayboluyorlar
Artık yatma zamanım
Yat yatabilirsen,

Elif görse mertek sanır zavallı
Başkasına cahil diyor ukala
Karga görse ördek sanır zavallı
Hem de ona ehil diyor ukala

Bilmediği işe burnunu sokar

Uşağum 44.

Bu fesat zamanda, dünya yüzünde
Hayatta ölümü tattım uşağum!
Fitne kıskacında, zulmün közünde
Beyaz bir havluyu attım uşağum!

Yanıldık bir kere bir daha olmaz
Bu millet uyuyor sanmayasın ha!
Bu meydan inan ki sana da kalmaz
Gücüne güvenip kanmayasın ha!

İyi diye seçtik, ettik bir hata

Ayrılmanın vakti gelip çatınca
Düzgün düzgün gittin vah zavallım vah
Tan yeri ağarıp şafak atınca

Zalim bir ağa varmış Köye imam ararmış
Lakin gelen imamı gelir gelmez kovarmış

Müftünün son çaresi cahil imam göndermek,
Ağadan gelen yağı midesine indirmek

Yermeyeyim dedim ama durmazlar
Politik-acılar değişti beyler
Dün dündü bu güne kafa yormazlar
Dünü bu gün ile çelişti beyler

Her milli terime dün faşist derken