Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Volkan gibi ta derinden ses verdin
Ey vallah dost, sağol, var ol, çok yaşa
Dostlar için nice çiçekler derdin
Ey vallah dost, sağol, var ol, çok yaşa

Dost deyince akan dereler durur

Eli kalem tutan bir şeyler yazar
Bir yapıt yaparsın dakka da bozar
İşi gücü budur azdıkça azar
Karşına geçerek hür’üm yazdım der

Türküm dersen buna ırkcılık diyor

Efkarlanma gönül hadi gel beri
Daha ne baharlar sırada bekler
Ömür kervanında dönülmez geri
Aradığın her şey arada bekler

Bileti kesilmiş onun bunun’da

Ecel döner başımızda
Azrail hep peşimizde
Geldi geçti yaşımız da
Bilmeyecek kul bulunmaz

Ömür bitti ne ki kalan

İki dost yola çıkmış, güzel bir gün amaçlar
Azığı unutmuşlar, hem yorgun hem de açlar
Şu kuşlar, şu ağaçlar, şu vadiler yamaçlar
Seyrine doyum olmaz,doyursun da görelim
Hele bakın ne olmuş, esrarına erelim

Yarım kalan bütün işlerim için
Yansam da faydasız iş işten geçti
Kendimi harcadım düşlerim için
Sansam da faydasız iş işten geçti

Başkası hakkımı elimden almış

Kalemin uçu nokta, kıvranır yazı olur
Kalemşörün aleti, kemence sazı olur
Söz harflere dönüşür, yazarın ağzı olur
Kalem deyipte geçme, kılıcı sollamıştır
Nice kalem tutanı, zindana yollamıştır

Hayatı her nefes soluyorum ben
Ölüm dirim benim alışverişim
Anbean habersiz ölüyorum ben
Ansızın olacak kabre girişim

Tepemde dolaşır ulu bir melek

Hapishane günleri, sabahı akşamı yok
Dört duvar, alt üst duvar, bacası yok damı yok
Dışarısı görünmez, penceresi camı yok
Bu yokların içinde, insan yok olur gider

Hapihaneye düşen,kesilmiştir cezası

Yine aklıma vurdu
Ormanların yeşili
Yüreğim kan ağlıyor
Deşilidir deşili

Yeşil yeşil bağları