Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Yapraklar altında diken gizlidir
Güle yaklaşanlar çizilebilir
Samimi olmayan sizli bizlidir
En ufak bir sözden üzülebilir

Muhabbet bağına gireni gözet

Bölüşerek
Gülüşerek
Sevişerek
Dost olalım!

Görüşelim

Gerçek dostun alameti bellidir
Cana yakın oluşundan tanırız
İnce ruhlu, hoştur, tatlı dillidir
Mimiğinden, gülüşüden tanırız

Samimiyet hat safhaya erince

Süzme baldır dudakların mehtabım
Gözlerine, sözlerine doyulmaz
Bir sitemdi sana dün kü hitabım
Hazlarına, nazlarına doyulmaz

Gönlümde yaşarken vakti kahharı

Çaresiz kaldığın anda
Çareyi kendinde ara
Senden başka bu cihanda
Dostun para, düşman para
Allah düşürmesin dara

Ne ters tavan oldu ne sandık çıktı
Bu odundan bir şey çıkmaz vadandaş!
Ne atan üzüldü, ne bulan yaktı
Bu bizim sobayı yakmaz, vadandaş!

O gelince başlamıştı imsakın

Şeytan iblis oldu, kibri yüzünden
Nâr’ım deyip gurur duydu özünden
Lanete uğradı tek bir sözünden
Büyüklük taslayan, sonu böyledir

Kibir taslayanlar boşa gerinir.

Dünyayı taradım dost bulamadım
Ne işe yaradım zevk alamadım
Gönlümde aradım ben olamadım
Kusur bende imiş, elde değilmiş
Dostluk gönüldeymiş dilde değilmiş

Doğru bildiğin yolu doğru bakıp gitmeli
Hemen yokuşa sarma düze de ihtiyaç var
Bazı şeyler değişmez bunu idrak etmeli
Kafayı boşa yorma yoza da ihtiyaç var

İbret almak erdemdir her başına gelenden

Gönlüm vatan hasretinden yaralı
Bu hasret yakıyor, yakıyor beni
Hasret mi sadece, dertler sıralı
Mahvedip yıkıyor yıkıyor beni

Gündüz hayalimde, gece düşümde