Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Hayatı her nefes soluyorum ben
Ölüm dirim benim alışverişim
Anbean habersiz ölüyorum ben
Ansızın olacak kabre girişim

Tepemde dolaşır ulu bir melek

Kalemin uçu nokta, kıvranır yazı olur
Kalemşörün aleti, kemence sazı olur
Söz harflere dönüşür, yazarın ağzı olur
Kalem deyipte geçme, kılıcı sollamıştır
Nice kalem tutanı, zindana yollamıştır

Kerbelanın yazıları
Şehit olmuş gazileri
Fatma ananın kuzuları
Hasan ile Hüseyindir

Hazreti Ali babaları

Bu güne dek aşkta eren olmadı
Aşkı muhabbete karar âşıklar
Sevda güllerini deren olmadı
Ezelden ebede arar âşıklar

Dilde gülü elde dikeni kaldı

Ne oldu be dostum ses yok seda yok
Hasta mısın yoksa kırgın mısın sen?
Kırgınlığın varsa bende hata yok
Yoksa bu günlerde durgun musun sen? ....M.Bal

Yağmurmu çürüttü dağda darını

Aslı yok astarı yok sanalda olan aşkın
Platonik olunca dile düşer sonunda
Konuştuğu hep yalan hem şaşkındır hem taşkın
Elektrikler kesilir pile düşer sonunda…………Ozan Mikdati

Çaresiz kalır insan kalbi küt küt atarsa

Kesmez balta ile yola girince
kör kütüğü yaramadım bir türlü
Ellerime baktım mola verince
Çatlakları saramadım bir türlü

Boşa emek verdim boşa yoruldum

Dünya barut fıçısı sebebi de bizleriz
Uyuştuk hortlak olduk aval aval izleriz
Sabahı bekliyorken bir kurtuluş gözleriz

Maddeye esir olan kullar el aman diyor.........Ozan Mikdati

Düşüne düşüne çıktım aklın dışına
Sonunda anladım, kafa yormam boşuna
Musıbet gelirse bir insanın başına
İkinci musıbet, kafa yormasındadır!

Sabırla sağ duyu eğer unutulursa

Deve name!

Devenin gururu ne işe yarar
Bir eşeği rehber tutan değil mi?
Onca ağır yükü sırtına sarar
Kumlara gömülüp batan değil mi?