Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Aklı olan düşünür
Uyuz olan kaşınır
Bazı çene aşınır
Düşer düştüğü kadar

Vurup kırar kolonu

Ağlarsa anam ağlar deyip teselli bulma!
Ebedi gülemezsin, yüzün buruk olursun
Neden anan ağlasın, bu kadar gafil olma
İmanla ölemezsin özün çürük olursun

Yaşın ilerleyince ettiğini çatarsın

Bir şey var hiç kimse, değil farkında
Yazılır, çizilir, tadan var mıdır?
Her kes bir şey yazar, sevgi hakkında
Kin ile nefreti, atan var mıdır?

Yazılır methiye, aşklar övgüler

Ecdadımız aşkın gözü kör demiş
Başka bir şeyi görmesi zor demiş
Kalbine, gönlüne ateş kor demiş
Kördür, zordur, kordur, aşkı yaşamak

Aklı çıkar çöller ona yol olur

Bahardan umutsuz bitiyor kışım
Dönüşü olmayan yolun üstünde
Nerede yok oldu şu gençlik kuşum
Öte, öte bitmiş dalın üstünde

Felek bir insana atmasın kanca

Gafletten uyanın diyor yazarlar
Bizimkiler bunu ninni sanarlar
Çoktan şafak attı hala uyurlar
Artık uyanalım sabahtır, sabah! .

Ey Türk sende töre ananeler var

Anlaşılmaz insanlar,

İnsanların işine aklım fikrim ermiyor
Okuduğum kitaplar bana bilgi vermiyor
Ya bilgiler eksiktir ya aklıma girmiyor
İnsanları anlamak, imkansızdır hem zordur

Otuz yıldan beridir, Hollanda da yaşarım
Ya beş ya altı kerre izine gelmişim ben
Türkiye de yaşayan, insanlara şaşarım
Ahvâlini onlardan, daha çok bilmişim ben

Toplamı altı aydır Türkiye de kalışım

Ne idik, ne olduk, ne olacağız?
Avrupalı olduk ne mutlu bize!
Ne verdik, ne aldık, ne alacağız?
Avrupalı olduk ne mutlu bize!

Özendik, bezendik, ayak uydurduk

Yalancıların mumu yatsıya kadar yanmış
Maskeler yere düştü yüzleri zahir oldu
Ona körü körüne bu millet nasıl kanmış
Vefasızdı nahoştu sözleri tehir oldu

Zamlar kasırga gibi her taraftan estiler