Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

İnsanlara sevgim sonsuz
Zengin, fakir ünlü, ünsüz
Başta sevgi olmaz onsuz

Sen nasıl bir mahlükatsın
İman desem kudurursun
Ne tuhaf şey, ne sakatsın
İnan desem kudurursun

Boş kafana uyuyorsun

Kim ağlıyor senden başka
Alan razı veren razı
Herkes ağlasaydı keşke
Herkesin mühürlü ağzı
Kardeş bu neyin marazı?

Suratıma bakıp bakıp sırıtma
Suratımda elli yetmiş yüz mü var?
Rağbet etmem durup durup kırıtma
Ben de öyle kapılacak göz mü var?

Öz yurdumda emrine mi gireyim

Bazen dalar giderim, sığmaz içim içime
Bambaşka dünyalarda, gezerek dolaşırım
Dertleri unutarak, son verip her acıma
Sadece ruhum ile sezerek dolaşırım

Gaf dağını aşarak bulup anka kuşunu

Akıl ki tedavülden kalkalı yıllar oldu
Doktorlar hasta oldu hemşire kollar oldu
Mazhar Osman’dan geçti deliyi sollar oldu
Bu manzara çok vahim hayra alâmet değil
Bu gidiş doludizgin sonu selamet değil!

Düsturu biliriz, edebi keza
Kalem erbabıyız halden anlarız
Hangisi nasihat hangisi niza
Kısacası kılükal’den anlarız

Nerede tuzak var nerede kanca!

Aldanma!

Bir gürültü kopar şimşekten sonra
Gözleri kör eden nur’a aldanma!
Yiğit insan kalkar düştükten sonra
Kolay yolu seçip, zor’a aldanma!

Köylümüzün durumu eskiden ne zor idi
Dünyayı tanımazdı insanımız kör idi
Hiç bir şey değişmezdi yeni işler hor idi
Yine de özlüyorum ey gidi eski günler

Dürüsttü insanımız birbirine yâr idi

Allah ağır bir yükü hiç bir kula yüklemez
Kalp “Hak Hak” diye çarpar bir an bile teklemez
Bu sırra eren insan gafil gafil beklemez
Eşyanın esrarına bilmeden erilmiyor

Hemen icabet eder kul Rabbinden soranda