Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Çok seversin elin yetmez
Utanırsın arlanırsın
Fakir eve gelin gitmez
Küçümsenir, horlanırsın

Düğün dernek ertelenir

Bu devir böyledir, devirir dostum
Ayak belli değil baş belli değil
Herkes dolabını, çevirir dostum
Dolu belli değil, boş belli değil

Etrafa baktıkça, yüreğim kanar

Ben ağlarım sen gülersin, uzaktan
Sana selam salsam bana ne dersin?
Artık gel de kurtul gizli tuzaktan
Güvenemem kalsam bana ne dersin?

Sen bilirsin artık benim derdimi

Baba evlat ilişkisi



“Söyleme arsız olur kitleme hırsız olur”
Evlat hayırsız olur, dikkatli olmak gerek

Bülbül değil karga değil
Gul der gülü tanımadan
Bilet değil marka değil
Pul der pulu tanımadan

İnsanlığa emeli yok

Gönülden gelen bir sestir
Bu benim becerim değil
Şairlik arzu, hevestir
Bura benim yerim değil

Her gün bir şeyler yazarım

Bu ne tutum, bu ne hâl?
Gidişat yüzkarası
Yok olmamız ihtimal
İki nefes arası
Yanlış ülkede miyiz?
Türkiye mi burası?

Dünya ayrılık yeri, bir gün vade dolacak
Vadesi dolan herkes, burdan yolcu olacak
Renga renk hayalleri, pörsüyecek solacak

İnansın inanmasın, her insan ölecektir
Ahiret gerçek midir, ölünce bilecektir

Düşünceye dalmıştım, gecenin yarısında
Daldım olduğum yerde, efkar deryalarına
Acaba ne var diye gafdağı gerisinde
Binbir türlü vehimler kattım hülyalarıma...

Hülyalarıma baktım,

Rütbe-i tenzil

Milletin dertleri o kadar çok ki!
Fark etmedik yoldan kayana kadar
Arasan bulunmaz insanlık yok ki!
Rütbe-i tenzili çıyana kadar!